COLUMN: KAMP KAPOTMOE - DE ULTIEME TEST

Het is 05:50 uur. Mike, deelnemer aan Kamp van Kapotmoe, meldt zich gereed. “Ik ben er klaar voor. Modder, touwen, weinig slaap – laat maar komen.” Instructeur Ray kijkt hem strak aan. “Vandaag geen touwen, geen modder. Jij krijgt Lars, vijf jaar, met het syndroom van Down. Hij is volledig afhankelijk van jou. Voeden, verschonen, tillen, kalmeren, plannen. Jouw missie: overleef de dag.” Mike knikt. “Hoe moeilijk kan dit zijn?”

Beasting
Ray: “Over 23 minuten moet dit ventje ‘operationeel’ in het taxibusje zitten voor een tactische verplaatsing.” Mike start zijn missie. Aankleden gaat moeizaam, Lars werkt niet mee. Verschoonprocedure kost extra tijd. Voedselvoorziening mislukt deels door sabotage (beker omgestoten). Spalken en schoenen aan, spullen pakken… tijd is op. Ray schudt zijn hoofd. “Bij de commando’s betekent ‘niet goed’ opnieuw. Bij Lars betekent het: geen vervoer.”

Chaos en improvisatie
Mike schakelt door naar plan B: Lars zelf vervoeren. Plaatsing in het autostoeltje verloopt erg lastig. Dan een alarmsignaal: verdachte geur. Stoppen! Geen verschoonpost. Mike moet veldimprovisatie toepassen bij een tankstation. Lars graait naar de doekjes. 17 minuten later: missie hervat. Maar dan… code bruin wordt code geel: spuugexplosie op de achterbank. Wéér stoppen, Lars opnieuw verkleden.

Slaaptekort en uitputting
Na een dag van logistieke planning, snelle interventies en continue paraatheid keren ze uitgeput terug in het kamp. Maar dan: no rest for the weary. Lars raakt overstuur. Geen duidelijke oorzaak, geen snelle oplossing. 35 minuten kalmeren. ’s Nachts opnieuw alarm: twee keer eruit.

Dit was pas dag 1 van Kamp Kapotmoe. Geen modder, geen touwen, maar een missie zonder uitweg. Als ouder van een zorg(intensief) kindje heb je geen Ray of Dai. Geen "ik-kan-niet-meer-ik-stop"-moment.

Toch zit er in die zwaarte ook iets wat niet in woorden te vatten is. Iets wat je niet ziet in een televisieprogramma. Het zit in verbinding die we hebben met ons kindje. In de kleine stapjes die voor hem enorme overwinningen zijn. In het diepe besef dat, hoewel we soms tot het uiterste worden gedreven, we nooit stoppen. Nunc aut Nunquam. Niet omdat het altijd makkelijk is, maar omdat hij ons nodig heeft. En wij hem.

 
Deze column verscheen in het magazine van Stichting Downsyndroom. 

CONTACT:

Informatie & boekingen

mail: info@chriscreatief.nl